Ova studija ima za cilj, kako sam Edvards kaže, da "prodre" u ličnost onih koji su se nalazili na čelu inkvizicije u Španiji, a ne samo da prikaže puke istorijske činjenice o minulim događajima. Postavlja se pitanje, dakle, ko na sebe može preuzeti obavezu da istražuje kako intimni tako i javni verski život. Jedna stvar je ipak zapanjujuća svakome ko proučava ličnosti vodećih inkvizitora između XV i XIX veka, a to je da su se velike figure inkvizicije pojavljivale samo u ranijim vremenima. Kasniji inkvizitori bili su pre pravnici nego teolozi, pre birokrate nego ideolozi, iako ovo nije zaustavilo uspostavljanje inkvizicije za umetnost i književnost.

Pojam izopštavanja i kažnjavanja vernika kao fenomen jedna je od centralnih tema ove studije, a sa njim i proučavanje ideološke osnove ustanova i organizacije progona jeresi od XV do XIX veka u Španiji.

Namera autora nije samo prikaz "bezdušnih birokrata", već i pronalaženje razloga za razumevanje njihovih postupaka. Priča počinje sa jednim od prvih inkvizitora, Tomasa de Torkvemade, sa kojim počinje istorija jedne nove Španije.