Problem svetske književnosti ključni je problem same umetničke književnosti i promišljanja o njoj. Od kada postoji umetnička književnost i težnja ka njenom programskom uopštavanju, aktuelan je i zadatak konstituisanja i formulisanja njenih književnotipoloških i književnorazvojnih zakonitosti. U početku se radilo o karakterisanju umetnosti reči kao posebnog oblika misaone aktivnosti čoveka, koja je uporedo sa opštim razvojem čovečanstva dobijala sve preciznije likove i istorijske oblike svog postojanja. Nije zbog toga slučajna paralela između opšte istorije čovečanstva i istorije književnosti koja je s vremenom dobijala odgovarajuće nazive kao što su: opšta književnost, univerzalna književnost i na kraju u naše vreme, svetska književnost.