Izučavanje grčkih dijalekata ima značaj za širok krug stručnjaka koji se bave klasičnom starinom: za istoričare grčkog jezika i indoevropeiste, jer dijalekti mogu da im pruže prva uputstva za tačno određenje porekla nekog oblika i njegovih mogućih srodnika; zatim za klasične filologe, ukoliko se bave neatičkim pesnicima i piscima, odnosno različitim dorskim, jonskim i eolskim književnim narečjima, ili pažnju poklanjaju istoriji grčkog jezika, koja je tako tesno povezana sa istorijom helenske književnosti; za istoričare starog veka, takođe, budući da su oni, u pogledu prostranih geografskih odnosno temtatskih područja i dugih vremenskih razdoblja kojima se bave, a za koje nedostaju književni izvori, često upućeni na originalne drevne epigrafske ili numizmatičke izvore pisane lokalnim narečjima ali i zbog toga što se u dijalektima ogledaju istorijat i međusobni odnosi grčkih plemena; najzad i za epigrafičare, numizmatičare i papirologe u tumačenju njihovih nalaza.