Lav Nikolajevič Gumiljov (rus. Лев Никола́евич Гумилёв; Sankt Peterburg, 1. oktobar 1912 − Sankt Peterburg, 15. jun 1992) bio je sovjetski i ruski istoričar, etnolog i geograf.
Rodio se u porodici poznatih književnika Nikolaja Gumiljova i Ane Ahmatove. Njegov otac bio je plemić, oficir u Prvom svetskom ratu i ugledni ruski pesnik ranog 20. veka, koji je zbog navodnog učešća u „monarhističkoj zaveri“ pogubljen 1921. godine. Zbog toga su Lav i njegova majka bili pod neprekidnom prismotrom sovjetskih vlasti. Pošto su se roditelji rano razveli, najveći deo detinjstva proveo je kod bake po očevoj liniji. Kada je upisao studije istorije preselio se kod majke Ane i njenog drugog muža u Petrograd. Prvi put uhapšen je 1935. godine zbog rečenice „da u Rusiji još postoje plemići koji sanjaju o bombama“, a drugi put su ga uhapsili 1938. godine kao „kontrarevolucionara“ i osudili na petogodišnji progon u istočni Sibir. Posle odslužene kazne priključio se jedinicama Crvene armije (1944) i učestvovao u Bici za Berlin. Nakon završetka rata posvetio se pisanju doktorata o „turkijskim narodima“, ali je već 1949. godine zbog članstva u ilegalnoj organizaciji osuđen na desetogodišnji boravak u Gulagu. Oslobođen je 1956. godine u vreme kampanje „destaljinizacije“ koju je sprovodio Nikita Hruščov.